แขก

 

ปิดบ้านนะ

 

ขอบใจนะ

 

โชคดีนะ

 

: )

 

 

 

"เมื่อไหร่มึงจะเลิกฟังวะ เปิดซ้ำอยู่อัลบั้มเดียวเป็นร้อยรอบแล้ว"

"กูว่าเป็นพันรอบแล้วมั้ง"

"เออ...น่านแหละ กูเบื่อแล้ว"

"กูว่ากูก็เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน...แล้วมึงจะฟังอะไร"

"ไม่รู้ดิ อะไรก็ได้"

"ก็อะไรล่ะ มึงก็บอกมาดิ"

"แล้วแต่มึง"

"งั้นกูเปลี่ยนเป็นเพลง...นี้นะ"

"เดี๋ยวๆ...ฟังเพลงนี้ให้จบก่อน"

"ไหนมึงบอกว่าชอบ 'Ticket' ไง"

"เพลงนั้นก็ชอบ แต่ตอนนี้ชอบเพลงนี้มากกว่า"

"กูก็ชอบ 'เพียงเธอ' เหมือนกัน"

"เออ...แต่ 'กันและกัน' กูก็ยังชอบอยู่นะ"

"แล้ว 'รู้สึกบ้างไหม' มึงไม่ชอบเหรอ"

"ชอบดิวะ แต่ชอบเวอร์ชั่น Original Mix มากกว่า"

"เออ...ช่ายๆ"

"เพลง 'คืนอันเป็นนิรันดร์' กูก็ยังอยากฟังอยู่นะ"

"งั้นฟังให้จบรอบก่อนแล้วกันนะ"

"เออ..."

 

--------------------------------------------------

อยากฟัง "กันและกัน" เวอร์ชั่น Original Mix จากพิชชี่อ่ะ

ทำไมเขาไม่ทำมั่งอ่ะ

 

 

เมื่อวานนี้ยามเย็นย่ำ ไปเจอร้านเด็ดที่ภูเก็ต

Kan Eang@Pier ริมชายทะเลอ่าวฉลอง

บรรยากาศโคตรโรแมนติก จนรำพึงรำพันเสียงดังกับผู้ร่วมโต๊ะ

"โห...อยากมีแล้วพามานั่งด้วย(อ่ะ)"

หัวหน้าตัวเล็กกับเพื่อนร่วมงานตัวหญ่ายพยักหน้าเห็นด้วย

เนื่องจากมาทำงานกันสามคน  ไร้ซึ่งหวานใจติดสร้อยห้อยตาม

สองท่านนั้นไร้ฯเฉพาะยามนี้ แต่ข้าพเจ้าไร้ฯจริงซึ่งทุกยาม

แถมคนตัวเล็กกับคนตัวหญ่ายยังคุยสายกับหวานใจเป็นระยะ

ทำให้ข้าพเจ้าเกิดอาการตาร้อนเล็กน้อย (เล็กน้อยจริงๆ)

เออ...ไม่เป็นไร แค่บรรยากาศริมทะเล กับชาเขียวดาวแดงก็โอเคแล้ว

(กินองุ่นเปรี้ยวไปพลางๆ)

แต่เมื่อสามผู้ร่วมโต๊ะกลับมาสนทนากันอีกครั้ง

กลับกลายเป็นเรื่องข้าพเจ้า ง่า...

คนตัวเล็กเปิดประเด็น "แกตั้งกฎเกณฑ์ไว้เยอะเกินไป ออกจากกรอบบ้าง"

คนตัวหญ่าย "ลุยไปเลย ไม่ต้องสนใจใคร"

อืม...ก็จริงอย่างที่ทั้งสองพูด

แล้วข้าพเจ้าเองก็ไม่ค่อยกระตือรือร้นกับเรื่องนี้สักเท่าไหร่

เอาเป็นว่า... จ ะ พ ย า ย า ม ค รั บ

 

 

 

ปล. ถ้าวันไหน "เรา" เจอกัน จะพาไปนั่งร้านนี้นะ (ไปกันแค่สองคนด้วย)

------------------------------------------------------------

 

 

 

เรื่องนี้ทั้งขำทั้งเขินเลยอ่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า

 

อายุก็ไม่ใช่น้อยแล้ว

 

ภูมิต้านทานก็มีเยอะนะ

 

แต่ทำไมคราวนี้มันแย่ขนาดนี้หว่า

 

อยู่ที่ไหนเนี่ย

 

รีบๆมารักษาซะที

 

ขี้เกียจรอแล้วนะ (โว้ย)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฮ่า ฮ่า เขียนแล้วก็ขำดีวะ

 

 

 

 

 

วันต่อมา  และวันต่อๆ มา

นกกางเขนยังคงบินกลับมาที่ระเบียงชั้นสองของบ้านสีอิฐ

“สวัสดีเจ้าดอกไม้ วันนี้ฉันมีเรื่องจากสวนฝั่งโน้นมาฝาก”

“ดีเลย เจ้ากางเขน เล่ามาเลย ฉันรอฟังอยู่”

“แต่ก แต่ก แต่ก...”

นกกางเขนเล่าเรื่องราวที่มันได้พานพบให้ดอกไม้กลีบบางฟังอย่างสนุกสนาน

จนกระทั่ง

“แล้วเจ้าล่ะ เจ้าดอกไม้ เจ้าเล่าเรื่องราวของเจ้าให้ฉันฟังบ้าง”

ดอกไม้กลีบบางรู้สึกเหมือนนกกางเขนจิกเข้าที่กลีบดอกของมัน

“ฉันไม่มีเรื่องราวอะไรจะเล่าให้เจ้าฟังดอก

ฉันเป็นแค่ดอกไม้ที่อยู่ในกระถางเล็กๆ ใบหนึ่งเท่านั้น

โลกของฉันมีแค่ระเบียงบ้านหลังนี้”

นกกางเขนไม่ยอมแพ้

“แล้วระเบียงบ้านหลังนี้เป็นยังไงบ้าง โลกของเจ้าเป็นยังไง

มีใครที่เจ้ารู้จักอีก คงไม่มีแค่เจ้าผู้เดียวนะ”

ดอกไม้กลีบบางฉุกคิด “ใช่แล้ว ฉันมีเจ้าเด็กน้อย”

 

ดอกไม้กลีบบางเล่าเรื่องราวของเด็กน้อยหน้ากระให้นกกางเขนฟัง

ทุกๆ วัน  หรือเกือบทุกๆ วัน คงประมาณนั้น

ดอกไม้กลีบบางจะได้รับเสียงทักทายจากเด็กน้อยหน้ากระ

เสียงทักทายมาพร้อมกับความชุ่มชื้นของละอองน้ำ

บางวัน แค่บางวัน เด็กน้อยหน้ากระ หายไป

แต่ไม่นานนัก เด็กน้อยหน้ากระก็กลับมา

กลับมาพร้อมกับความชุ่มชื้น

เรื่องราวคงมีเพียงเท่านี้  แต่นกกางเขนฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

“ทำไมฉันไม่เคยเจอเจ้าเด็กน้อย” นกกางเขนสงสัย

แม้นกกางเขนจะแวะมาหาดอกไม้กลีบบางหลายครั้งหลายครา

แต่มันไม่เคยเจอเด็กน้อยหน้ากระผู้มาพร้อมกับความชุ่มชื้น

“สักวันฉันคงจะเจอเจ้าเด็กน้อย” นกกางเขนรำพึงรำพันกับตัวเอง